افتاده خداوند به دامان شما

رباعی

لبهای تو صحبت مرا می شکند

تنهایی و غربت مرا می شکند

لب روی لبم ببر که با هر نفست

کالای تو قیمت مرا می شکند

شب

شب با تپش ستاره جان می گیرد

با ماه، دلش نور و نشان می گیرد

دیریست که این دل شبیه شب ما

هی نام تو را ورد دهان می گیرد

شب روی تصور تو خود را ول کرد

کوشید و از این آب گلی حاصل کرد

گفتیم که با نام تو عاشق بشویم

عشق آمد و گفته ی مرا باطل کرد

بی حوصلگی

بی حوصلگی ام را

به شعر که قالب می زنم

جز کلماتی نا هنجار

و خشتی معوج و نارس

چیزی نمی تولدد

باید دیگر شد خود را

رباعی

سرد است و دوباره نیز با یک بوسه
مهمان کنم ای عزیز با یک بوسه
دارد بدنم دوباره یخ می بندد
آتش به تنم بریز با یک بوسه

سلامی دوباره

گفتم دوباره شعر بگویم ولی نشد

پس یه عکس از حسینم رو گذاشتم

آلوده به هرچه بود او می داند

بد بود و یا نبود او می داند

آن چیست که در نبودنش هم اینطور

لبخند مرا گشود او می داند

د

و درختان تبارشان خشکید

آخرین اعتبارشان خشکید

سعی کردند و ریشه گستردند

شاخه ها برگ و بارشان خشکید

از تن خود دوتار زاییدند

زجه در حلق تارشان خشکید

ساقه هاشان عصای چوپان شد

گرگ آمد قرارشان خشکید

شاخه ها هیزم اجاق شدند

التهاب شرارشان خشکید

آدمی خیره شد به تیغ تبر

و درختان تبارشان خشکید